ஒரு மனுஷனுக்கு எவ்வளவு துணிச்சல் இருக்கணும்? எவ்வளவு அதிர்ஷ்டம் வேணும்? இரண்டு அணுகுண்டு வெடிப்புல இருந்து உயிரோட தப்பிக்கிற அளவுக்கு வாழ்க்கை ஒருத்தருக்கு அமையுமா? இது கற்பனைக் கதையல்ல, நிஜமா நடந்த ஒரு மனிதனோட கதை. அவரு பேரு ட்ஸுடோமு யமாகுச்சி. ஜப்பான்ல, இரண்டாவது உலகப் போரோட கடைசி நாட்கள்ல, இவரு வாழ்க்கை எப்படி தலைகீழா மாறிப் போச்சு, எப்படி மரணத்தோட வாசல்ல நின்னு திரும்ப வந்தாருனு பார்ப்போம். இந்தக் கதைய நம்ம ஊர் நடையில, சுவாரஸ்யமா சொல்றேன், கேளுங்க!

ஹிரோஷிமா: முதல் வெடிப்பு

1945, ஆகஸ்ட் 6. ஜப்பானோட ஹிரோஷிமா நகரம். காலையில எல்லாரும் வழக்கம்போல வேலைக்கு கிளம்புற நேரம். ட்ஸுடோமு யமாகுச்சி, வயசு 29, மிட்சுபிஷி நிறுவனத்துல இன்ஜினியரா வேலை பார்க்குறவர். அன்னிக்கு அவரு வேலை விஷயமா ஹிரோஷிமாவுக்கு வந்திருந்தாரு. மூணு மாசமா அங்க வேலை பார்த்துட்டு, இன்னிக்கு ஊருக்கு கிளம்புற நாள். “எப்படியும் வீட்டுக்கு போயி மனைவி, புள்ளைய பார்க்கலாம்”னு நினைச்சுட்டு, கப்பல் துறைமுகத்துல ஒரு டிராம்ல இருந்து இறங்கி நடந்துட்டு இருந்தாரு.திடீர்னு, ஒரு ஒளி. வானத்துல இருந்து பளிச்சுனு ஒரு பயங்கர ஒளி. அடுத்த செகண்ட், பூமி குலுங்குது. வெடிச்சத்தம், வெப்பம், எல்லாம் ஒரு நொடில நடந்து முடிஞ்சிடுது. அமெரிக்கா “லிட்டில் பாய்”னு பேரு வச்ச அணுகுண்டு, ஹிரோஷிமா மேல விழுந்து வெடிச்சிடுது. யமாகுச்சி இருந்த இடம் வெடிப்பு நடந்த இடத்துல இருந்து மூணு கிலோமீட்டர் தொலைவு. ஆனாலும், அந்த வெடிப்போட வெப்ப அலை அவர தாக்கிடுது. அவரோட முகம், கை, எல்லாம் தீக்காயம். காது ரெண்டும் செவிடாகிடுது. ஆனாலும் உயிரோட இருந்தாரு.நம்ம ஊர்ல சொல்ற மாதிரி, “கொள்ளி வச்சு எரிச்சாலும் எரியாம தப்பிச்சவர்” மாதிரி, யமாகுச்சி அந்த பயங்கரத்துல இருந்து உயிரோட வந்தாரு. ஆனா, ஹிரோஷிமா மொத்தமும் சாம்பலாயிடுச்சு. கட்டடங்கள் இடிஞ்சு தரைமட்டம். மனுஷங்க மேல தோல் உரிஞ்சு, எலும்பு தெரியுற நிலைமை. யமாகுச்சி, எப்படியோ தப்பிச்சு, ஒரு தற்காலிக மருத்துவ முகாமுக்கு போனாரு. அங்க அவருக்கு முதலுதவி செஞ்சாங்க. ஆனாலும், மனசு அடிச்சுக்குது. “என்னோட மனைவி, பையன் எப்படி இருப்பாங்க?”னு யோசிச்சு, அடுத்த நாளே தன்னோட சொந்த ஊரான நாகசாகிக்கு கிளம்புறாரு.

நாகசாகி: இரண்டாவது அதிர்ச்சி

ஆகஸ்ட் 8, 1945. யமாகுச்சி, காயங்களோட, உடம்பு வலியோட, எப்படியோ ரயிலேறி நாகசாகிக்கு வந்து சேர்ந்தாரு. அவரோட மனைவி கியோகோ, மூணு வயசு பையன் கட்சுயோ, இரண்டு பேரும் பத்திரமா இருந்தாங்க. ஆனா, யமாகுச்சிக்கு ஓய்வு எடுக்க நேரமில்ல. அவரு மனசு உறுத்துது. “நான் வேலைக்கு போகலைனா, நிறுவனம் என்ன நினைக்கும்?”னு கவலை. நம்ம ஊர்ல சொல்ற மாதிரி, “வேலைக்காரப் பய, எந்த நேரத்துலயும் ஓடுவான்”னு இல்லையா? அப்படித்தான் யமாகுச்சியும், காயம் ஆறுறதுக்கு முன்னாடி, ஆகஸ்ட் 9-ம் தேதி, வேலைக்கு கிளம்பி போய்ட்டாரு.அன்னிக்கு காலைல, அவரோட மிட்சுபிஷி ஆபீஸ்ல, மேனேஜர் கேட்குறாரு, “யமாகுச்சி, ஹிரோஷிமாவுல என்ன நடந்துச்சு?” யமாகுச்சி, மெதுவா விவரிக்க ஆரம்பிக்கிறாரு. “ஒரு பயங்கரமான வெடிப்பு, ஒரு ஒளி, எல்லாம் சாம்பலாயிடுச்சு”னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போது, திடீர்னு மறுபடியும் ஒரு ஒளி. ஆபீஸ் ஜன்னல் வழியா பளிச்சுனு ஒரு வெள்ளை ஒளி. அடுத்த நொடி, மறுபடியும் பூமி அதிருது. “ஃபேட் மேன்”னு பேரு வச்ச மறு அணுகுண்டு, இப்போ நாகசாகி மேல விழுந்து வெடிக்குது.யமாகுச்சி இருந்த இடம், இந்த வெடிப்புல இருந்து மறுபடியும் மூணு கிலோமீட்டர் தொலைவு. ஆனாலும், அந்த வெடிப்போட வெப்ப அலை, அதிர்வு, எல்லாம் அவர தாக்குது. ஆபீஸ் கட்டடம் இடிஞ்சு விழுது. ஆனா, இந்த மனுஷன் மறுபடியும் உயிரோட தப்பிக்கிறாரு!

நம்ம ஊரு பழமொழி சொல்ற மாதிரி, “யமனுக்கு முன்னாடி நின்னாலும் தப்பிச்சுக்குவான்”னு இவர மாதிரி ஒருத்தரைத்தான் சொல்லணும்.தப்பிச்சதுக்கு அப்புறம்ரெண்டு அணுகுண்டு வெடிப்புல இருந்து தப்பிச்சாலும், யமாகுச்சியோட வாழ்க்கை சுமூகமா போகல. உடம்புல தீக்காயங்கள், கதிர்வீச்சு விளைவுகள், எல்லாம் அவர தொந்தரவு செஞ்சுது. ஆனாலும், அவரு மனைவி, பையன், ரெண்டு பேரையும் பத்திரமா பார்த்துக்கிட்டு, வாழ்க்கைய தொடர்ந்தாரு. அவரு மனைவி கியோகோவும், கதிர்வீச்சு விளைவுகளால பாதிக்கப்பட்டு, 2008-ல இறந்துட்டாங்க. ஆனா, யமாகுச்சி, 2010 வரைக்கும், 93 வயசு வரைக்கும் உயிரோட இருந்தாரு.இந்த மனுஷன் தன்னோட கதைய உலகத்துக்கு சொன்னாரு. “அணு ஆயுதங்கள் மனுஷங்கள அழிக்குற பயங்கர ஆயுதங்கள். இத மறந்துடாதீங்க”னு உலகத்துக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தாரு.